Ik schreef gisteren over het fantastische ‘Through The Center’ en de fijne score.
Nu blijkt er nog meer interesse te zijn, vanuit het publiek, voor de gehele soundtrack.
De tour van ‘Avalanche‘ van het Noord Nederlandse Dans is gisteravond in de Schouwburg van Groningen tot een einde gekomen.
En helemaal niet zonder succes.
Op tour werd mij regelmatig enthousiast gevraagd wat de score nou was van ‘dat tweede stuk’.
Dus … by popular demand:
Het tweede stuk heet ‘Through The Center‘ en is een stuk van Emanuel Gat.
Oorspronkelijk een trio maar voor deze tour heeft hij er een ‘groeps-choreografie’ van gemaakt.
De score/muziek is een eigen remix van de plaat ‘Ultravisitor‘ van ‘Squarepusher‘.
Deze plaat is gewoon te koop in de winkel maar Emanuel Gat heeft er een huzarenstukje van een remix van gemaakt.
De man heeft met stukken van deze plaat een nummer van ongeveer 32 minuten gebouwd in Garageband.
Ik noem Garageband er nadrukkelijk bij omdat in mijn omgeving er nog wel eens lacherig wordt gedaan over dit fijne programma.
Dus zeg ik het nog een keer: Garageband is een krachtig wapen in de juiste handen.
En het is goed om te bedenken dat Garageband gebouwd is op dezelfde engine als Logic maar met een toegankelijker interface.
Daarom zijn de sequence-files ook uitwisselbaar.
Maar de meeste handen kunnen helaas ook in Logic alleen maar drek bouwen.
Anyway, Ultravisitor, Squarepusher, Garageband en Emanuel.
Voor de juiste uitvoering hebben we een stevige FOH nodig met losse Sub-laag-speakers en een set stevige monitoren/top-kasten achterop de dansvloer.
Zo diep mogelijk de vloer op richting publiek geplaatst.
De FOH heeft geen cluster, voor het maximale stereo-effect.
De twee speakers op de vloer werken als een soort FOH-repeater-set en een soort breed cluster van achterop.
Maar ook als stand-alone mini-FOH.
Zie het maar, kort door de bocht, als een 4-weg/quadrophonisch setje.
Door de juiste EQs en Levelling reist de soundtrack van voor naar achter en tussenin zal het mengen als een diep/ruimtelijk PA-systeem.
De drummer die achterop de vloer werkt terwijl bassgitaar en synths voorop langskomen.
Publiek dat achter het achterdoek lijkt te joelen en Thomas Jenkinson die hen van voren aanspreekt.
Enzovoort.
Je zult het gehoord moeten hebben.
En hopsakee, een 32 minuten durend stuk dat mijn hart heeft gestolen.
Check ook eens het Youtube-kanaal van de man.
Daar gebeuren dingen die menig band er nog uit rocken.
Geen grap.
Het Through the centervan Emanuel Gat is even wennen. Het stuk doet in het begin erg geïmproviseerd en wat rommelig aan. Het maakt onrustig, wat voornamelijk veroorzaakt wordt door de constant afwisselende muziek van Squarepusher. Maar dan ineens klopt het. De muziek krijgt een aanhoudend ritme. De wisselvalligheid raakt er een beetje vanaf. Er komt meer rust en gevoel in het stuk. De negen dansers zijn allen individuen met een eigen karakter in hun beweging. Dit geeft de groep veel spanning als ze allemaal dezelfde frase dansen.
Het programma Avalanche van Noord Nederlandse Dans heeft inderdaad iets van een lawine. De kracht die in dit woord besloten ligt, spat van de dansers af.
De choreografieën zijn hen op het lijf geschreven en dat brengt een vanzelfsprekende, zeer levendige energie flow en expressiviteit met zich mee.
De choreografie Shadow Boxer van artistiek leider Stephen Shropshire is een krachtmeting van een grote groep dansers met aanvankelijk een stel kubussen en vervolgens de door rock en minimalisme getoonzette muziek van Marc Mellits. Voor De Verkadefabriek in Den Bosch was de choreografie te groots; alle ruimtelijkheid die de strakke patronen nodig hebben, ging verloren.
Wat dat betreft kwam de andere première van Shropshire beter uit de verf. De intimiteit tussen de man en de vrouw in Push was bijna voelbaar. De violiste Melanie Waite speelt al lopend Philip Glass’ muziekstuk Strung Out waarvan de partituur aan de wanden om de dansvloer hangt. De repetitieve, steeds heftiger wordende klankstroom krijgt een spannende vertaling in de twee lijven die langs en over elkaar willen springen, vallen en glijden, waarbij aanraken en wegduwen de twee sturende impulsen zijn.
De Israëliër Emanuel Gat bleek de perfecte gastchoreograaf. Hij bewerkte zijn Through the Center (2007), een stuk over groepsdynamica op muziek van Squarepusher. In de chaos en anonimiteit van de massa blijkt opeens heel veel orde en individualiteit te kunnen zitten, die ook zo weer van vorm veranderen. Gat maakte een organisch en dynamisch verhaal dat de dansers met veel flair vertolken.
Als iets mij wel eens professioneel in de weg zit dan is het mijn tact.
Mijn grote liefde neemt mij wel eens kwalijk dat bij mij direkt te zien is wat ik van iets denk.
Alsof ik dat onder controle heb.
Troep of onzin blijft troep of onzin.
Wat voor artistiek gelul je er ook aan wilt hangen.
Vind ik.
Ik ben een erg slechte strategische kontlikker.
Iets wat ik wel kan waarderen als ik mijn collega’s dat met een zwetend voorhoofd zie doen.
Het is bovenal een fijne kwaliteit als je het van tijd tot tijd kan inzetten.
Het zou goed voor mijn kontakten zijn als ik daar aan kon werken.
Gelukkig komt de waardering soms verrassend om een onverwachte hoek kijken.
En dat kan ik natuurlijk ook zeer waarderen.
Niet dat ik te weinig waardering krijg maar het kan me soms wel verrassen wat een beetje hulp voor iemand kan betekenen, blijkbaar.
Zeker als het komt van iemand die ik serieus neem.
Men neme een aantal boerderijen en een gelijk aantal danssolo’s et voila.
Voor de derde keer hebben de vier Friese theaters de handen ineen geslagen voor een bijzonder dansweekend. U ziet premières van twee Noordelijke dansgezelschappen: Club Guy & Roni en Noord Nederlandse Dans. Zij hebben elk twee nieuwe choreografieën op vier verschillende boerenbedrijven in Friesland gemaakt.
Onder de vlag van NND werd Toshiko Oiwa gevraagd een voorstelling in een boerenschuur van een boerderij in Oudehorne te maken.
FAUNE/ Milk Version Toshiko Oiwa verkende haar grenzen in het samenvoegen van diverse culturele invloeden in een choreografie. Zij nam de uitdaging dan ook graag aan om voor Noord Nederlandse Dans een locatieproject op een oer-Hollandse melkveehouderij te doen. Het resultaat is een werk waarin Oiwa moeiteloos schakelt tussen het vroeg 19e eeuwse verhaal van Nijinski, de Japanse danstraditie en de westerse hedendaagse dans.
Na een aantal dagen van slepen en bouwen met z’n tweeën hadden we een voorstelling gebaseerd op o.a. L’après-midi d’un faune van Vaslav Nijinsky met muziek van Claude Debussy.
Vandaag was ik voor de Open Monumentendagen weer een aantal uur “uw rondleider” in het Stadhuis. Ontzettend leuk om te doen, en ieder jaar hoor je zelf ook wel weer iets nieuws, over het Stadhuis of over de stad. En dit keer hoorde ik, toen ik even een broodje wegkauwde in de koffiekamer, van een dame van ‘t Gilde over een 3D-animatie van de kaart van Joan Blaeu uit 16-zoveel. Vandaag is hij vertoond in de Schouwburg, meen ik, en in de etalage van Burgersdijk & Niermans, maar je kunt hem ook thuis hebben.
Ik ben het boekje met de DVD meteen even gaan kopen en ik heb hem net gekeken. Ge-wel-dig!
Het boek gaat over Leiden op oude kaarten, en op de DVD bij het boek staat dus die film. Je vliegt, loopt en vaart door de in 3D weergegeven kaart van Blaeu. Met leuke geluidjes
Dit is echt iets wat je gewoon in huis moet hebben. Hier te koop, maar vast ook wel op allerlei plekken in de stad.
Comments (0) 
Themocracy