Voor 38 dappere betalende dodo’s, 17 dansers van het NND en nog 2 handen gasten voltrok zich j.l. zondag een van de mooiste concerten van het jaar. Niets ten nadele van het lokale Le Titre, dat de avond mooi opende, Emily Wells, ook heel fijn, en de meesterlijke beatpoet/spreekstalmeester Derrick C Brown, Timmy Straw was de absolute ster en heeft mijn hart gestolen. De stoere meid uit Portland OR (net 20 en in’t paspoort Emily Beezhold geheten) was wat ziekig maar, ineen gedoeken achter haar piano en soms wat ongelukkig in de weer met pedaaltjes en samples, sloeg ze zich er met verve doorheen.
Haar belangrijkste troeven: charme, oorspronkelijke liedjes en de hesige stem. Dat dat niet kwam door haar opspelende verkoudheid bewijst de CD die ik naderhand mocht ontvangen, State Parks, die ze maakte onder de naam Verse Vs. Een titel die ik jullie natuurlijk niet wil onthouden en alzo pontificaal op 1 zet deze week, ook al komt ie uit 2010. Dat moet wel als bij een optreden een traan in de ooghoek opwelt. Als je nog een glimp van het stel, en Timmy in het bijzonder, wil opvangen moet je morgen naar de premiere van ‘Instrumental’ van het NND in de Stadsschouwburg gaan.
Mattnh ♠ Off And On
"They say the classics never go out of style, but they do… they do."
Tagged with NND …
Noord Nederlandse Dans/ Rock Paper Scissors
Over een spel dat je niet kan winnen
Ik moet iets doen. Ik wíl iets doen. Er hangt een spanning in de lucht, een specifieke spanning. Wat ga ik doen? Hoe ga ik het doen? Het moet gelijk goed zijn. Dat ze denken: ja, dat is het. Zo is het. Maakt het uit wat ik doe?
Als je met een loep kijkt zie je oneffenheden, schoonheidsfoutjes; dat is onvermijdelijk.
Of het moet een toevalstreffer zijn. Alles hangt van toeval aan elkaar. Wat is toeval? Een formule, een geheimzinnige wiskundige formule.
Schiet je niet raak, dan schiet je wel mis.
Toch kan ik het maar een keer doen.
Elke beweging telt.
Ik doe het.
In de roos.
Nu meteen.Stephen Shropshire boog zich over de begrippen gok, geluk en toeval en nodigde Andrea Miller (USA) en Roy Assaf (Israël) uit om samen met hem te werken aan de voorstelling Rock Paper Scissors.
En ziedaar: drie choreografieën over een spel dat je niet kunt winnen.
Noord NeDerlANdSe goes Asia
Klik voor grotere versie 
Noord NeDerlANdSe – Rock Paper Scissors, de Soundtrack
De premiëre van Rock, Paper, Scissors is net achter de rug en de eerste vragen over de soundtrack zijn al weer een feit.
Voor de liefhebbers en anderen hierbij de tracklijst in originele staat.
De files zijn voor de voorstelling hier en daar nogal veranderd maar dat mag de pret niet drukken
Rock – Roy Assaf
1. Gustav Mahler/Uri Caine – Symphony No. 5, Funeral March (Urlicht/Primal Light)
2. Pat Metheny Trio – Medley (Estival Jazz Lugano 2004).
(Phase Dance – Minuano 6/8 – September 15th – First Circle – This Is Not America)
Dit is een bootleg-opname. Succes!
3. Händel/James Bowman: Ombra Mai Fu (Heavenly Händel)
Paper - Andrea Miller
1. Tim Hecker – Aerial Silver (Mirages)
2. Boswell Sisters – I’m Gonna Sit Right Down … (Greatest Hits of the 30s)
3. Launch of the Space Shuttle
4. Richard Strauss – Sonata for Piano in B Minor, Op. 5: II. Adagio Cantabile (Five Pieces for Piano (Glenn Gould Edition))
5. White Rainbow – Mystic Prism (Prism of Eternal Now)
Scissors – Stephen Shropshire
1. Alva Noto + Ryuichi Sakamoto – attack/transition (UTP_)
2. Hildur Guðnadóttir – Into Warmer Air (Without Sinking)
3. Ólafur Arnalds – 3326 (Eulogy For Evolution)
4. Alva Noto + Ryuichi Sakamoto – grains (UTP_)
Happy hunting!
Tidal bij RTV Oost
Vanaf ongeveer 7:55 minuten
Noord Nederlandse Dans – Coral (Work in Progress)
Camera: Martin J. A. Lambeek
Montage: Regina Broersma
Noord Nederlandse Dans/Emanuel Gat – Through the Center
Kwam ik net tegen.
Wist niet eens dat ie op het net staat
Noord Nederlandse Dans – Stormbell
Camera: Martin J. A. Lambeek
Montage: Regina Broersma
“Indrukwekkende dansvoorstelling van Stephen Shropshire en zijn team”
24 oktober 2010
Een indrukwekkende dansvoorstelling van Stephen Shropshire en zijn team was het gisteravond in de schouwburg te Groningen! Niet in de laatste plaats door de bijdrage van zangeres Nynke Laverman. Met haar prachtige stem creëerde ze, als een ware tovenares, in bijpassende zwarte kleding, samen met de dansers van het NND een sfeer van schaduw en onbewustheid, van dromerige onheilspellendheid. Het was duidelijk merkbaar dat choreograaf Stephen Shropshire, componiste Anne Parlevliet en Nynke Laverman een creatieve en muzikaal vloeiende verbinding hadden gezocht en gevonden. Dit kwam tot uiting in de samenhang die de choreografie, het decor, muziek en licht met elkaar hadden.
Het eerste deel Undertow speelde in het onbewuste, de onderstroom waarin allerlei verdrongen behoeften en emoties over elkaar heen leken te rollen. De plek waar veel mensen niet van (willen) weten maar dat van grote invloed op het bewuste is. Wat bleek in het tweede deel van het drieluik: Stormbell. Hierin kwamen allerlei begeerten aan het licht. Mooi ondersteund in het decor van betonelementen waar van bovenaf het zwarte pek van niet erkende begeerten langzaam naar beneden stroomde. Niets onderhuids meer, maar egoïstisch vechten om bezit en bevrediging van gevoelde behoeften. Er lijkt een dure prijs te worden betaald, want de behoeften van de ander zijn hierbij duidelijk niet van belang. Dit dynamische deel sprak mij het meest aan.
Het derde deel Coral waar langzaam het besef doordringt dat we nu eenmaal zijn zoals we zijn met al onze grillige, behoeftige en onbewuste kanten. Waar een soort balans ontstaat waarin we misschien kunnen leven met ons mens-zijn. Er ontstaat toenadering en er is ruimte voor vergeving en verbinding. Al zijn we onze onschuld verloren (bewust als we zijn geworden van onze schaduwkanten) en kunnen we niet terug naar het paradijs van de illusies: we hebben in ieder geval elkaar nog.
