Vanaf ongeveer 7:55 minuten
Vanaf ongeveer 7:55 minuten
“Tidal”
Noord Nederlandse Dans
Baryshnikov Arts Center
New York, NY
December 3, 2010By Martha Sherman
Copyright © 2010 by Martha Sherman
In its US premiere, Noord Nederlandse Dans created an exotic duet: Not between dancers, but between a dance and an eerily sweet vocal score. “Tidal,” choreographed by Stephen Shropshire, was a mix of muscular, androgynous patterns; the music, a combination of hard-to-follow sung poetry and gentle electronic noises and tones. Because of the focused engagement between the singer and the dancers, both artistic forms were enhanced.
NND was established in the Dutch city of Groningen in 1997; Shropshire become the artistic director in 2009, having studied and worked with Benjamin Harkavy at Julliard, and danced and choreographed with Galili Dance. The athleticism of Shropshire’s training and artistic provenance colors NND’s repertory. “Tidal,” part of his ongoing partnership with composer Anne Parlevliet and popular Dutch singer, Nynke Laverman, is one of a group of works they’ve shown across Europe.
In the opening and closing segments, Laverman entered to the soft whoosh of an electronic breeze. She looked around the stage and sang a melody of single haunting notes that summoned the first pair of dancers, male duet Nir Veledniger and Gaetano Badalamenti. This powerful duo anchored the opening and closing of all three dance segments, but they were most often a trio, with Laverman.
In a structure reminiscent of the structure of a good gym class, Shropshire moved from a focus on large muscle groups to a less successful reliance on small muscles. His choreography focused on parallel and interweaving bodies, either the full cast of nine, or four pairs who danced in well-spaced squares or diamonds. The pairings were asexual; the primary hint about who were male and female was that the women’s costumes didn’t leave them bare-chested.
The first segment, “Undertow,” featured big, lush movement – the dancers lunged, bent in deep low squats, and raised their limbs into perfect 90 degree then 180 degree lifts, all seemingly with such ease. The second part, “Stormbell” also opened with a big, strong image, dancers sliding onto a dark stage, propelled by their powerful thighs, like crabs on their backs.
“Stormbell” added small tics and facial expressions out of Hieronymous Bosch, the dancers’ fingers picking and twitching around their bodies, their mouths in wide, sneering Os. Except for the screaming mouths, most of the smaller movements in this segment seemed irrelevant. By the final segment, “Coral,” Shropshire moved to even weaker movement choices, several of them mime-based (hands popping against an invisible wall, and fingers pinched to drop and retrieve phantom objects.) But the dancers’ sculpted backs and resolutely strong movement continued to hold and deserve our attention.
Even with the musicians onstage, there is usually a separation between the musicians and the dancers. Not here; the relationship was immediately established by the unexpected directness of their eye contact. Laverman didn’t just sing her story-song; she centered the dance itself, standing almost mid-stage as Veledniger and Badalamenti stretched their bodies around her. She watched, leaned, circled, and visually interacted with the dancers as if to influence their movements and urge them on. Seven additional dancers joined the opening pair and the direct link to the singer was harder; although her wide smile tried to embrace them all, it couldn’t.
In addition to the extended piercing melody that she sang alone or in duet with the electronic soundtrack, Laverman had a story to tell. Her complex English song/poem started as the story of a lonely boy. The storyline and verbal images were hard to follow, especially if the viewer chose to focus more on the movement than the words. About midway through “Undertow,” I stopped trying. I caught phrases (“Are you one of them?” “Did you think I could escape by taking your breath into my mouth?”) but lost the story early on. The piece’s published theme was “the threads that exist between frustrated desires and morbid behavior;” yet that wasn’t what I took away. Instead, it was about the threads between sound and movement, voice and body, words and motion — a worthy enough effort in itself.
copyright © 2010 by Martha Sherman
Photos by: Karel Zwaneveld
Top: Noord Nederlandse Dans company members in “Tidal”
Middle: Zina Zinckenko in “Stormbell”
Bottom: Nynke Laverman and Nir Veledniger in “Undertow”
Camera: Martin J. A. Lambeek
Montage: Regina Broersma
Camera: Martin J. A. Lambeek
Montage: Regina Broersma
24 oktober 2010
Een indrukwekkende dansvoorstelling van Stephen Shropshire en zijn team was het gisteravond in de schouwburg te Groningen! Niet in de laatste plaats door de bijdrage van zangeres Nynke Laverman. Met haar prachtige stem creëerde ze, als een ware tovenares, in bijpassende zwarte kleding, samen met de dansers van het NND een sfeer van schaduw en onbewustheid, van dromerige onheilspellendheid. Het was duidelijk merkbaar dat choreograaf Stephen Shropshire, componiste Anne Parlevliet en Nynke Laverman een creatieve en muzikaal vloeiende verbinding hadden gezocht en gevonden. Dit kwam tot uiting in de samenhang die de choreografie, het decor, muziek en licht met elkaar hadden.
Het eerste deel Undertow speelde in het onbewuste, de onderstroom waarin allerlei verdrongen behoeften en emoties over elkaar heen leken te rollen. De plek waar veel mensen niet van (willen) weten maar dat van grote invloed op het bewuste is. Wat bleek in het tweede deel van het drieluik: Stormbell. Hierin kwamen allerlei begeerten aan het licht. Mooi ondersteund in het decor van betonelementen waar van bovenaf het zwarte pek van niet erkende begeerten langzaam naar beneden stroomde. Niets onderhuids meer, maar egoïstisch vechten om bezit en bevrediging van gevoelde behoeften. Er lijkt een dure prijs te worden betaald, want de behoeften van de ander zijn hierbij duidelijk niet van belang. Dit dynamische deel sprak mij het meest aan.
Het derde deel Coral waar langzaam het besef doordringt dat we nu eenmaal zijn zoals we zijn met al onze grillige, behoeftige en onbewuste kanten. Waar een soort balans ontstaat waarin we misschien kunnen leven met ons mens-zijn. Er ontstaat toenadering en er is ruimte voor vergeving en verbinding. Al zijn we onze onschuld verloren (bewust als we zijn geworden van onze schaduwkanten) en kunnen we niet terug naar het paradijs van de illusies: we hebben in ieder geval elkaar nog.
Noord Nederlandse Dans met Nynke Laverman – UndertowLocatie: Philipszaal, Park Theater, EindhovenIn de aanloop naar de voorstelling ‘Tidal’, die ook op 8 dec in het Parktheater te zien is, vindt er een eenmalige voorproef plaats van ‘Undertow’. Tidal bestaat uit drie onderdelen en ‘Undertow’ is er daar één van. Tidal is een samenwerking van het gezelschap onderleiding van Stephen Shropshire i.s.m. zangeres NynkeLaverman en componiste Anne Parlevliet
Op donderdag 21 oktober gaat in de Stadsschouwburg Groningen de voorstelling ‘Tidal’ van Noord Nederlandse Dans in première. In deze voorstelling werk artistiek leider en choreograaf Stephen Shropshire nauw samen met zangeres Nynke Laverman en componiste Anne Parlevliet. ‘Tidal’ belooft daarmee een bijzonder samenspel te worden tussen dans en livemuziek en brengt zowel Laverman als de fantastische dansers van Noord Nederlandse Dans op het podium.
In de aanloop naar ‘Tidal’ is er op maandag 31 mei onder de titel ‘Undertow’ een eenmalige presentatie. Deze introductie vormt het resultaat van een korte maar intensieve periode, waarin Shropshire, Laverman, Parlevliet en de dansers de basis voor ‘Tidal’ hebben gelegd. ‘Undertow’ is dus een work in progress, een uitgelezen moment om de weg die de makers tot dusver hebben gevolgd aan u te tonen en hierover openhartig met u in gesprek te gaan. Maar ‘Undertow’ is vooral een tip van de sluier van wat een prachtig Noord Nederlands Dans-succes moet worden, met ook nu Laverman en de dansers op het podium.
Camera: Mattnh, Videomontage: Reggie
Op donderdag 21 oktober gaat in de Stadsschouwburg Groningen de voorstelling ‘Tidal’ van Noord Nederlandse Dans in première. In deze voorstelling werk artistiek leider en choreograaf Stephen Shropshire nauw samen met zangeres Nynke Laverman en componiste Anne Parlevliet. ‘Tidal’ belooft daarmee een bijzonder samenspel te worden tussen dans en livemuziek en brengt zowel Laverman als de fantastische dansers van Noord Nederlandse Dans op het podium.
In de aanloop naar ‘Tidal’ is er op maandag 31 mei onder de titel ‘Undertow’ een eenmalige presentatie. Deze introductie vormt het resultaat van een korte maar intensieve periode, waarin Shropshire, Laverman, Parlevliet en de dansers de basis voor ‘Tidal’ hebben gelegd. ‘Undertow’ is dus een work in progress, een uitgelezen moment om de weg die de makers tot dusver hebben gevolgd aan u te tonen en hierover openhartig met u in gesprek te gaan. Maar ‘Undertow’ is vooral een tip van de sluier van wat een prachtig Noord Nederlands Dans-succes moet worden, met ook nu Laverman en de dansers op het podium.